شکست استراتژی واشنگتن در آسیا

به گزارش واحد بین الملل خبرگزاری صبح اقتصاد نویسنده مقاله به «چرخش به سوی آسیا» که نخستین بار در سال ۲۰۱۱ توسط دولت باراک اوباما اعلام شد اشاره کرده و می‌نویسد این راهبرد که هدف آن بازتوزیع تمرکز و منابع آمریکا به منطقه آسیا-پاسیفیک بود، در عمل هرگز به طور کامل اجرا نشده است. اوباما در آن زمان تأکید کرد که آمریکا باید در آسیا حضور فعال و پایدار داشته باشد تا از نفوذ چین جلوگیری کند، اما نزدیک به ۱۵ سال پس از اعلام این سیاست، اقدامات عملی واشنگتن نتوانسته است اعتماد کشورهای منطقه را جلب کند و وعده‌های اقتصادی و امنیتی این کشور در میان متحدان آسیایی با تردید روبه‌رو شده است.

کوپر در بخش دیگری از گزارش اشاره می‌کند که باوجود وعده‌های مکرر سیاسی برای تقویت اتحادها و حضور در آسیا، این وعده‌ها به اقدامات ملموس اقتصادی و دیپلماتیک تبدیل نشده‌اند. به همین دلیل، نخبگان سیاسی و افکار عمومی در آسیای شرقی و جنوب‌شرق آسیا این اظهارات را بیشتر «نمایشی» می‌دانند تا واقعی و قابل اتکا.

مقاله همچنین به ناکامی واشنگتن در ایجاد توازن واقعی در برابر رشد سریع چین اشاره دارد. پکن طی سال‌های گذشته با استفاده از ابزارهای اقتصادی، دیپلماتیک و نظامی مانند ابتکار «یک کمربند، یک راه» و افزایش توان دفاعی، توانسته نفوذ خود را در کشورهای منطقه و ساختارهای اقتصادی افزایش دهد. این در حالی است که آمریکا با چالش‌های داخلی، مشغله‌های امنیتی در خاورمیانه و بحران‌های اقتصادی روبه‌رو شده و نتوانسته حضور قدرتمند و همه‌جانبه‌ای در آسیا حفظ کند.

کوپر معتقد است شکست «چرخش به سوی آسیا» ناشی از ناتوانی در اجرای وعده‌های سیاسی و فقدان رویکرد عملی است. به گفته او، واشنگتن باید به جای تمرکز صرف بر رقابت نظامی با چین، سیاستی جامع‌تر اتخاذ کند که شامل گسترش همکاری‌های اقتصادی، تقویت اتحادها و ارائه منافع ملموس برای کشورهای منطقه باشد. چنین رویکردی به آمریکا اجازه می‌دهد تا جایگاه خود را در آسیا تثبیت کند و از افتادن در «دام رقابت صرف» جلوگیری نماید.

در بخش پایانی، مقاله به ضرورت بازنگری در استراتژی آمریکا در قبال آسیا تأکید دارد. طبق این تحلیل، اگر واشنگتن نتواند سیاست‌های خود را با واقعیت‌های جدید جهانی و خواسته‌های کشورهای آسیایی همسو کند، ممکن است نفوذ خود را در این منطقه استراتژیک بیش از پیش از دست بدهد و چین جای آن را به‌طور مؤثرتر پر کند، امری که می‌تواند تعادل قدرت جهانی را در دهه‌های آینده به نفع پکن تغییر دهد.