حمید رضا نقاشیان

در طول زمانی تقریبا چهل سال که از پیروزی انقلاب اسلامی علیه استبداد و استثمار امریکا گذشته است ، این نظام همواره از منظر های متفاوتی مواجه با انواع تهدید هاو تحریمها بوده است.
متاسفانه آن مقدار که دشمنان نظام جمهوری اسلامی دشمنی با این نظام را جدی انگاشته و راهها ی تنفس سیاسی اقتصادی و اجتماعی فرهنگی برای ما را مسدود نموده اند ما خودمان دشمنی ایشان را جدی نیانگاشته ایم و این جدی نگرفتن بدان معنی بوده که فکر میکردیم دشمن یا نمیتواند ما را با جلوگیری و انسداد راه از تنفسمان خفه کند و یا اینقدر به خود متکیبوده ایم که باور داشتیم بالاخره راهی برای نجات خواهیم یافت که مجبورم بگویم هر دو مسیر غفلت و اشتباه فاحش در شیوه مدیریت برای یک نظام محاصره از تهدید و تحریم بوده است. همین غفلت بدان معناست که نظام هیچ گاه اتاق جنگ اقتصادی نداشته و اگر گاهی مبتنی بر محدودیتی فضا را جدی گرفته و برای کوتاه مدت مدیرانی را گردهم آورده ایم یقیناموقتی بوده است. این غفلت از جنگ اقتصادی آنقدر ادامه می یابد که بالاخره رهبر معظم انقلاب مجبور میشوند در فرایند اداره انقلاب اسلامی ابتکار عرضه طرح اقتصاد مقاومتی که همه ابعاد نگرانی های نظام را از تولید و اشتغال و صادرات و قیمت و تامین و توزیع را در بر میگیرد، را بدست مبارک خود بگیرند و با تاکید بر پیاده سازی آن متولیان را بهاجرا بخوانند و اما و صد اما که این دولت و حتی دولتهای نهم و دهم هم بدین امر مبادرت ننمودند تا جایی که معلوم میشود دشمن چه اطلاعاتی از ما را ندارد؟ که با ان ریشه قدرت خرید مردم را نسوزاند؟ این مصیبت که بعد از ادعای ۴۰ ساله از استقلال کشور وقتی تقی به تووقی میخورد از پوشک تا شیرخشک نایاب میشوند همه از برکت همین غفلت ها، درنداشتن اتاق جنگ اقتصادی است. اتاق جنگی که باید چهل سال ذخیره تجربه نموده چهل هزار بار مسیر استقلال از نیازبه هر کالایی در کشور را برای حد اقل ۱۰۰ میلیون نفر جمعیت طی مینمود.