مخاطبین ارجمند روزنامه و حوزه‌های خبری دیجیتال موسسه سخن گستر ضمن تبریک سالی درخشان در فهم و اقدام، این اولین سرمقاله‌ای است که در سال ۱۴۰۰ در روزنامه به انتشار میرسانم و به نوعی در مسیر پیشبینی‌های ممکن‌الحصول، خود را در فضای احتمالات قرار داده کمی بلند فکر میکنم تا شاید به نوعی بتوانیم به روند محقق شدن انتظارات در جمهوری اسلامی ایران نیم نگاهی داشته باشیم.

چند روزی است که با خود در این اندیشه ساعتهای عمرم را میگذرانم که سال ۱۳۹۹ که آخرین سال از قرن ۱۴ هجری خورشیدی بود را چگونه گذراندیم؟

انتخابات خردادماه سال آتی ۱۴۰۰ برای کشور را باید از حیاتی‌ترین انتخابات‌های ۴۲ سال گذشته ارزیابی کرد. چرا که جریان ارتجاعی لیبرالیزم در کشور به میزانی مفتضح شده که حتی احتمال میرود کاندیدایی معرفی نکند

انتظارات مردم جهان از سازمان ملل در هیچ دوره‌ای جامه عمل نپوشیده است. در این ادوار ۷۰ ساله که سازمان ملل با اعمال نفوذ قدرت‌های بزرگ در جهت تصمیمات مورد درخواست و نیاز همین قدرت‌ها اداره میشود، چه ظلم‌های عظیمی که به مردم جهان از ویتنام تا فلسطین، از کامبوج تا آرژانتین، از نیکاراگوئه تا میانمار و از تانزانیا تا یمن و از آفریقا تا آمریکای جنوبی روا دانسته نشده است؟

این روزها که در آستانه ورود به قرن جدید و سال جدید و نوروز ۱۴۰۰ هستیم بخشی از فضای دغدغه‌ها را قیمتها و خصوصا قیمت میوه به خود تخصیص داده است.

فراموش نمیکنم که ساعتی بعد از آغاز به کار «جو بایدن» به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا و پایان حضور نکبت‌بار دونالد ترامپ در کاخ سفید که با تهدید و ارعاب و متوسل شدن ارکان حاکمیت در آمریکا انجام شد، روزنامه واشنگتن پست آماری درباره تعداد دروغ‌های رئیس‌جمهور سابق این کشور ارائه داد که اذهان همه جهانیان را شگفت‌زده کرد.

در خبرها خواندم که مجلس سنای آمریکا روز چهارشنبه ۱۳ اسفند (۳ مارس) ویلیام برنز، دیپلمات باسابقه آمریکایی را به عنوان رئیس جدید سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) تائید کرده است.

گاهی که به هدف‌های دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی فکر می‌کنم دود از سرم بر میخیزد. در جوامع غربی پرداختن به روابط اجتماعی صد برابر انگیزهدارتر از پرداختن به انگیزه‌سازی برای سیاسی بودن مردم است.

در یک مقاله‌ای میخواندم که در کشورهای پیشرفته جهان اداره کشور با اخذ مالیات صورت میگیرد.

این روزها که سال ۱۳۹۹ در شرف اتمام است و نوروز ۱۴۰۰ تا دو هفته دیگر رخ مینماید، مردم عادی دغدغه‌ای جز هزینههای زندگی ندارند و مردم غیر عادی [ سیاسیون، مرفهین بی‌درد، آقازاده‌ها ] دغدغه انتخابات ۱۴۰۰ و تصمیمگیری برای اینکه در ایران بمانند یا زندگی را دلار کرده بقول قدیمی‌ها « فلنگ » را بسته و خود را در معرض سین جیمهای بعد از انتخابات قرار ندهند، را با خود میکشانند.